Horreum Eppincanum

Systema manorialis est ratio praediorum administrandorum, quae 'manoria' vocantur, quaeque ad prima tempora Medii Aevi pertinet. Dominus praedia sua in agros minores dividebat, qui circa manorium vel villam centralem ordinabantur. Hae unitates parvae servis assignabantur. Per turbulentos primos Medii Aevi annos, multi agricolae parvi praesidium a domino quaerebant. Ratio inter dominum et agricolam secundum potentiam domini definiebatur; quare hae rationes pro loco et tempore variare poterant. Hi agricolae servi appellati sunt. Servus erat agricola certis obligationibus erga dominum tenetur. Terram non possidebant, sed ius utendi habebant, res accumulare poterant et in hereditate fundi quem administrabant sententiam ferre. Cum his iuribus officia veniebant. Haec poterant includere traditio partis messis aut praebitio operae manualis domino – quae "operae manuales" appellantur. Relatio mutua erat; dominus quoque officia erga servos habebat. Exempli gratia, dominus pro eorum salute curabat. Servus ad solum alligatus erat et ideo sine venia domini sui migrare non poterat. Si ager ad alium dominum transiret, ita quoque servus transibat. Iura et officia inter servum et dominum constantibus pactionibus inter utramque partem subiciebantur. Acta belli, frugum damna, obligationum neglectio, aut redituum penuria ex parte domini, omnes hae erant condiciones quae ad iura et officia mutanda ducere poterant. Indexes bonorum quae servi tradere tenebantur bonam imaginem fructuum in hac regione per Aetatem Mediam cultorum praebent. Inter alia, indices comprehendebant: secale, hordeum, avena, fabae, bacae, mel, maltum, lucius, oves, sues, gallinae et pecora. Progressu Medii Aevi, pars vectigalis maior et maior in pecunia numerata solvebatur.

In capite villae erat qui 'hofmeier' appellabatur. Origo servus, propter ingenium et auctoritatem munus ducis suscepit. Hofmeier curabat negotia cotidiana villae. Pro domino agens, dispensator lites inter servos iudicabat, praedium administrabat, et vectigalia vectigaliaque a servis debita pro usu possessionum domini colligebat. Ab ineuntibus Mediis Aetatibus, maximus dominus in Overijssel Episcopus Ultraiectensis fuit. Regio, quam episcopus ut princeps regebat, etiam 'het sticht' appellabatur. Praedia ampla episcopi in flumine IJssel 'het oversticht' nuncupabantur et totam Overijssel, Drenthe, urbemque Groningam complectebantur. Ad haec efficaciter administranda, episcopus varia systemata dominiorum in Twente instituit. Ootmarsum centrum dominiale principale in Twentia fuit. Si quis, servus, exempli gratia, manorii Oldenzaalensis, decreto procuratoris sui manorialis dissenseret, ad Ootmarsum appellare poterat. In Medio Aevo posteriore, praedium dominicale Ootmarsumense circiter centum quadraginta fundos comprehendebat. Hi fundi reticulum possessionum formabant; complures ex eis in eo situ erant quod nunc Comitatus Bentheimensis est, trans finem in Germania. Episcopus Ultrajectensis non solus dominus in Twentia erat qui servos per systema villare administraret. Aliud magnum systema villare erat Ordinis Teutonici, qui Praefecturam possidebat, complexum castri in Ootmarsum qui olim in hoc loco stabat. Anno MDXXVII, dominium manoriorum episcopalium ad Imperatorem Carolum Quintum, deinde ad filium eius Philippum Secundum transiit. Post depositionem huius ultimi per Bellum Octoginta Annorum, manoria episcopalia in manus Ordinum Overysselliae venerunt. Rerum veritate, pauca mutata sunt, nisi quod familia van Beverforde officium decani a patre in filium tradidit. Primus van Beverforde qui hoc officio functus est fuit Reint van Beverforde anno MDCXII; is uxorem duxerat neptem antecessoris sui. Familia latas possessiones agrarias acquisivit et ad praestantiam pervenit. Circa annum MDCCXX, Ioannes Hendricus van Beverforde potuit sumptum facere ut imagines pictas sui, uxoris, et filii sui Hermani haberet.

Twentiae et Overysselae, Bellum Octoginta Annorum tempus direptionis et declinationis fuit. Copiae Batavae et Hispanicae in pagis saeviebant. Villae rusticae derelictae sunt et agri culti iacebant inculti. Calvinismus, qui vi impositus erat, paucum favorem invenit, et magnae partes regionis Twentiae Catholicae manserunt. Oldenzaal diu in manibus Hispanicis mansit. Protestantismus, qui vi introductus est, paucum favorem invenit, et magnae partes regionis Twentiae Catholicae manserunt. Quamquam libertas conscientiae publice in Republica Septem Provinciarum post Bellum Octoginta Annorum praevalebat, ab omnibus Batavis exspectabatur ut ad Ecclesiam Reformatam converterentur. Vita Catholicis non facilis reddita est. Eorum aedificia ecclesiastica confiscata sunt. Conventus clandestini in ecclesiis abditis et horreis ecclesiasticis instituebantur. Sodalitas Ecclesiae Reformatae ad munus publicum gerendum necessaria erat. Una quaestio contentiosa ex Reformatione orta erat, de quibus Biblia scripta essent. Clerus Catholicus putabat Biblia potius a laicis non legenda esse; qui in ecclesia explicationes cleri audire poterant, dum is Biblia Latina legebat. Clerus tamquam mediatores inter Deum et fideles agebat. Protestantes autem credebant omnem fidelem Biblia Sacra per se legere debere et ministrum primum et praecipue servum Verbi Dei esse. Hoc igitur etiam significabat Biblia Sacra lingua propria praesto esse debere, potissimum in interpretatione quam fidelissima. Anno MDCXVIII, Synodus Dordrucensis interpretationem ex Graeco et Hebraico iussit. Haec 'Biblia Civitatum' – ita appellata quod sumptibus Ordinum Generalium confecta est – per trecentos annos pro Biblia communi habita est et magnam vim in cultum et linguam Batavam habuit. Interpretatio anno MDCXXXVII perfecta est, et inter annos MDCXXXVII et MDCLVII complura centena milia exemplarium impressa sunt. Locutiones ut 'in sudore frontis suae', 'manibus hominum gestus' et 'oculis delectatio' ex Biblia Civitatum oriuntur.

Hermannus anno MDCCXXV natus est, filius Ioannis Hendrici van Beverforde et Mariae Keller van Neuenhaus. Post longam controversiam de hereditate, pater eius Ioannes possessionem Hof Ootmarsum paulo ante eius nativitatem adeptus est. Haec possessio totam rem immobilem comprehendebat, quae per saecula per dona et emptiones intra systema servitutis coacervata erat. Ioannes magnam pecuniam pro hac re exsolvere coactus est et duas hypothecas dare. Re vera, praedium illud familiae van Beverforde ex hereditate ab anno MDCXII iam erat. Titulum "Hofmeier", id est curatōris praediorum servilium, gerebant, sed re vera magnates agri erant. Anno MDCCXLVIII, Hermannus Antonettam ten Cate in matrimonium duxit. Soror Antonettae, Anna, paene eodem tempore Iohanem Georgium Dröghoorn in matrimonium duxit. Nuptiae Hermaonis et Antonettae breves fuerunt, nam Antonetta, paulo postquam filium Antonium anno MDCCLVI pepererat, tertio die in partu periit. Anno 1767, Hermannus in secundas nuptias iit, uxorem ducens Mettinam Alegondam Cramer-Knijpinga. Haec, oriunda Groningae, Hermannī Cramer Ootmarsumensis vidua erat. Uterque liberum ex priore matrimonio secum adduxit: Hermannus, Antonium van Beverforde, et Mettina, Hendricum Knijpinga Cramer. In aedem Hofmeiershuis in via principali Ootmarsumii commigraverunt. Duo fratres ex diversis matrimoniis nati numquam bene inter se convixerunt. Multae contentiones et lites de rebus pecuniariis erant. Quod Metthinae magnum erat maerorem, quae, desperatione capta, etiam sibi mortem consciscere in canali urbano post domum fluente conata est. Tres familiae Ootmarsumenses insignes ita coniunctae sunt. Familia van Beverforde et familia Dröghoorn per primam Hermannonis uxorem, et familia van Beverforde et familia Cramer per secundam eius uxorem. Omnes tres pars erant ordinis superioris Ootmarsumensis, qui et administrativus et burgensis erat, plerumque Reformationis fautoris. Hermannus anno MDCCXCII obiit et, ut vir auctoritate praeditus, in Ecclesia Magna (quae eo tempore Protestantium erat) sepultus est. Sepultura in ecclesia solis hominibus insignibus reservabatur. Saepe sepulcrum aliquantisper apertum manebat, quod foetorem cadaveris foedum in ecclesia effecit. Inde dictum est 'foetores divites'.

Atlas est symbolum dignitatis. Indicit dominum scientiam mundi habere. Hic atlas seriem habet caelaturarum aenearum tabularumque geographicarum et prospectuum aeriis oculis visorum. Tabulae a variis cartographis et officinis editorum confectae sunt. Vetustissimae impressiones anno MDCV datae sunt et a Nicolao Visscher impressae sunt. Recentissimae impressiones ab officina editorum Seutter sunt et ex fine saeculi duodevicesimi oriuntur. Praeter Seutter et Visscher, atlas etiam continet caelaturas a de Witt, Ottens, Hommano aliisque factas. In summa, atlas centum viginti quattuor tabulas partim coloratas continet. Atlas huius generis et magnum signum dignitatis et possessio pretiosa erat. Dominus eius scientiam mundi possidebat. Tabulae monstrabant quomodo orbis terrarum per navigationes exploratorias et commercia ampliatus esset. Tabulae ipsae eximie pulchre confectae erant, quamquam saepe obsoletae. Accuratio minoris momenti erat. Atlas indicabat dominum esse 'virum mundi', eruditum et multum legerunt.

Ioannes Georgius Dröghoorn, pater Wennemari Hendrici, vir dives fuit usque ad medium decennium 1770. Patrem in procuratione Villae Ootmarsum secutus est, atque etiam praediorum rectoris comitatus Bentheimensis in Comitatu Bentheimensi procurator fuit. Praeterea, reditus ex praediis, domibus, et agris suis accipiebat. Praeterea, vicecomes Twentiae, Baro van Heiden Hompesch, ei summam 13,000 guldenorum debebat. Anno 1775, a vicecomite sine ulla causa data dimissus est. Cum postea pecuniam suam recuperare conatus esset, drostus solum consensit ut debitum exsolveret cum debitis quae agricolae ei debebant. Van Heiden effecit ut Ioannes Georgius etiam munus procuratoris bonorum stadtholderis amitteret. Ioannes Georgius nihil aliud facere potuit quam permutationem debitorum accipere et tunc officio ingrato functus est exigendi sua tria milia et decem milia guldenorum ab 'hominibus pauperibus'. Quidquid praeco et novus eius procurator se colligere posse putabant, Ioanni Georgio colligendum relictum est. Traditur Ioannem Georgium adhuc ultionem petere ob iniuriam sibi illatam. Fertur eum adhuc paludem Ageler Broek infestare ut homunculum rubrum in palude. Ut debita sua a rusticis exigat, Ioannes proficiscitur, tunicam rubram gerens. Ioannes vir callidus est et saepius agricolas opprimit atque satis multum de capitali suo recuperat. Anno MDCCXCV, Ioannes mortuus est et, secundum fabulam, in Ageler Broek ad latus sinistrum betulae sepultus est. Anno post, familia eius et fautores fideles sepulcrum visitaverunt. Ad eorum admirationem, nunc ad latus dextrum betulae situm erat. Quotannis, sepulcrum versus Ootmarsum movetur. Primo celeriter, sed paulatim lentius, et denique 'gradu galli' – unum gradum galli per annum. Paucis annis post mortem eius, complures pueri Ootmarsumenses in Ageler Broek evanescunt. Verisimile est eos in palude submersos esse, sed fama mox per oppidum percrebuit Hominem Parvum Rubrum auctorem fuisse. Postea, umbra eius saepius et saepius circa areae rusticas Tilligtensem et Agelensem videtur. Dictur enim virulus ille ruber viatores incautos luce rubra in paludem allicere, ut pecuniam eorum surripiat. Post paucos annos, sepulcrum eius ad museum advehetur – in locum ipsum ubi dominus eius odius olim habitabat. Quis scit quid tunc futurum sit?