Aula iudicialis

Inspice hanc veterem photographiam circiter annum MCML. Illo tempore, hoc aedificium in Foro Ootmarsumensi stabat, prope Plateam Ecclesiae. Aedificium insigne, cum fastigio praestanter alto. Notabile familiare veteris urbis aspectus erat. Per annos, multis et variis incolis hospitium praebuit, a sellario usque ad notarii scribam. Aedificium etiam anno MCMI refectum est. Tamen, primis annis sexagesimis saeculi vicesimi, novae aedificationi cedere debuit. Anno MCMLXIII, aedificia hic demolita sunt ut via pararetur cauponae hodiernae, De Guldene Crone. Feliciter, non omnia perdita sunt. Pars aedificii pristini novam sedem in Museo Sub Divo accepit. Ibi forma mutata reaedificata est. Frontis altae et acutae species agnosci poterat, sed aedificium multo minus factum est. Alioquin, praeter alia aedificia hic eminentissime emineret. Modo confer tabulam photographicam veterem cum "Hofkamer" ut hodie se praebet. Fenestrae et ostia non iam omnia in eodem loco sunt, sed forma propria adhuc clare agnosci potest. Hoc modo, parscula veteris Ootmarsum novam vitam accepit. Non iam in Foro, sed hic in museo. Et feliciter, ad hoc consequendum, non opus fuit eam omnino reinventare.

Prima narratio de Ootmarsum verisimiliter ex descriptione vitae Episcopi Raboudi oritur. Haec hagiographia, a canone Ultrajectino scripta secunda parte saeculi decimi, mortem Sancti Radboudi narrat, dum in partibus orientalibus dioecesis suae iter faceret. Radboud aegrotavit et se Ootmarsum, locum quem libenter visitabat, ferri iussit. Radboud Ootmarsum anno DCCCCXVII obiit. Textus notat Ootmarsum in loco praecipue pulchro situm esse. Sita ad compitum viae praecipuae septentrionalis et meridionalis et viae mercatoriae a Germania septentrionali in Flandriam, Ootmarsum in oppidum munitum crevit. Anno MCCCXXV, diploma oppidense Ootmarsum confirmatum est. Multae villae urbanae ornamentum frontale habent, quod saepe ex capitibus equorum transpositis et stylizatis constat. Exempla Saxonica huius formae valde stylizatae, sicut in "Los Hoes" videntur, ex primo saeculo a.C.n. esse notae sunt. Saxonibus equus – et praesertim equus cinereus – animal sacrum erat. Hi equi igitur credebantur casam a malo arceare. Aliud archetypon latum huius emblematis frontonis est 'scopa tonitrus', repraesentatio fulminum quae Thor aut Donar in terram deicit. Symbolum contra veneficia et, sane, tonitrua tuetur. Ad tonitrua arcenda, allium silvestre quoque saepe in tectis stramineis seritur. A medio saeculo duodevicesimo, symbolis Catholicis et Protestantibus in fastigiis tectorum usus crevit. Symbola Catholica multa argumenta ecclesiastica praebent, ut crucem, calicem, hostiamque. Symbolum Protestantium magis ad ornatum pertinet. Lilium, ut symbolum ecclesiarum Reformatarum, saepe invenitur, et argumentum vasis quoque satis pervulgatum est.

Ootmarsum est una ex oppidis vetustissimis in Twentia. Circa annum DCC, una ex primis ecclesiis ligneis in regione Twentensi hic stabat. Ex sede ecclesiastica Ultraiectensi, sacerdotes Angli Saxones in terram paganorum Saxonum ad fidem praedicandam audacter intraverunt. Hoc variis cum eventibus factum est. Carolus Magnus omnia ista mutavit. Ab anno DCCLXXII, hic rex Francus Catholicus expeditiones militares suscepit ut fines Saxonicos imperio suo adiungeret. Primum eius bellum actum fuit 'Irmensul' caedi, quod erat saxonum fanum magnum et magni momenti symbolici. Irmensul erat truncus arboris magnus et rectus, qui, ut Saxones ferebant, totum orbem terrarum sustinebat. Saxones aperta rebellione et incensione primarum ecclesiarum lignearum responderunt. Etiam ducem creaverunt, praefectum militarem qui tempore pacis munere se abdicare debebat. Primus dux nomine notus fuit Widukindus sive Wittekindus; cuius consilium continuae rebellionis contra Carolum Magnum effecit ut per decennia princeps auctoritas in regione Saxonica maneret. Postquam Carolus Magnus Saxones anno DCCLXXVII vicerat, omnes nobiles Saxones ad Dietam Imperialem convocavit et in Imperium Francorum incorporavit, iuribus eorum servatis. Wittekindus autem se dedere recusavit et per septem annos amplius pugnare perrexit. Anno DCCLXXXV, rem desperatam esse intellexit et se baptizari permisit. Carolus Magnus patrinus eius fuit, et Papa ob baptismum magnum convivium edidit. Wittekindus maximus Carolingi vasallus in regione Saxonica factus est et titulum Ducis retinere ei permissum est. Baptismo Wittekindonis, Christianizatio Saxonum novis viribus continuari potuit. Utrechtum et Monasterium sedes episcopales acceperunt, et leges severae latae sunt ad transitum ad Christianismum cogendum. Mortui iam solum prope ecclesiam sepeliri permittebantur. Poena capitalis infligebatur pro mortuis secundum morem paganum cremandis aut sepeliendis. Eadem poena inferebatur si liberi baptizari neglebantur. Ootmarsum arx praecipua in Christianizatione Saxonum fuit et ad unam ex maximis parochiis in Twentia evasit. Multae fabulae de Witikindo narrantur; exempli gratia, dicitur eum ante baptismum suum semper equum bellicum nigrum equitavisse. Post baptismum autem, solum in equo albo visus est. Hic equus albus, inter alia, in insignibus comitatus Tventae depingitur.