Hofkamer

Kijk eens naar deze oude foto uit omstreeks 1950. Dit gebouw stond destijds aan de Markt in Ootmarsum, vlak bij het Kerkplein. Een karakteristiek pand, met een opvallende hoge puntgevel. Het was een vertrouwd onderdeel van het oude stadsbeeld.
In de loop der jaren heeft het heel wat bewoners gekend. Van een zadelmaker tot een notarisklerk. Het gebouw werd in 1901 zelfs nog eens herbouwd. Maar begin jaren zestig moest het plaatsmaken voor nieuwbouw. In 1963 werden de panden hier gesloopt om ruimte te maken voor het huidige restaurant De Guldene Crone.
Gelukkig verdween niet alles. Een deel van het oorspronkelijke gebouw kreeg een nieuwe plek in het Openluchtmuseum. Daar werd het in aangepaste vorm herbouwd. De hoge puntgevel bleef herkenbaar, maar het gebouw werd een stuk kleiner. Anders zou het hier wel erg nadrukkelijk boven de andere gebouwen uitsteken.
Vergelijk de oude foto maar eens met de Hofkamer zoals die er tegenwoordig uitziet. De ramen en deuren zitten niet allemaal meer op dezelfde plaats, maar de karakteristieke vorm is nog duidelijk te herkennen.
Zo heeft een stukje van het oude Ootmarsum toch een tweede leven gekregen. Niet meer aan de Markt, maar hier in het museum. En gelukkig hoefde het daarvoor niet helemaal opnieuw uitgevonden te worden.

De vroegste beschrieving van Oatmöske stamt waarschijnlijk oet ’n beschrieving van ’t leaven van bisschop Radboud. Dit heiligenleaven, dat in de tweede helft van de tiende eeuw deur nen Utrechtsen kanunnik opschreven wör, vertelt oaver de dood van den heiligen Radboud tijdens ’n reize deur de oostelijke delen van zien bisdom. Radboud wör ziek en leut zich noar Oatmöske brengen, ’n plaatse woar e geerne kwam. In 917 störf e in Oatmöske. In de tekst steet dat Oatmöske op ’n biezunder mooie plek lag. Deur de ligging an ’n belangrieke noord-zuidverbinding en an de handelsroute tussen Noord-Duutsland en Vlaanderen ontwikkelden Oatmöske zich tot ’n vestingstadje. In 1325 wörden de stadsrechten van Oatmöske bevestigd. Völle stadsboerderiejen hebt ’n gevelteken, vaake in de vorm van gekruuste en gestileerde peerdekoppen. Van de sterk gestileerde vorm, zoas op ’t Lös Hoes te zeen is, bint Saksische veurbeelden bekend dee teruggoat tot de eerste eeuw veur Christus. Veur de Saksen was ’t peerd, en veural nen schimmel, ’n heilig dier. Disse peerde mossen ’t onheil boeten de boerderieje hollen. ’n Aanderen oervorm van ’t gevelteken is de donderbezem, ’n symbool dat verwijst noar de bliksemschichten dee Thor of Donar noar de eerde slingerden. Dit teken beschermden tegen toverij en natuurlijk tegen onweer. Um ’t hoes tegen onweer te beschermen, wör d’r ok vaake hoeslook op ’t rieten dak plant. Vanof ’t midden van de achttiende eeuw kwamen katholieke en protestantse geveltekens in zwang. De katholieke tekens bevatten völle karkelijke symbolen, zoas ’t kruus, den kelk en de hostie. ’t Protestantse gevelteken was mear decoratief. De lelie, as symbool van de hervormden, kwam vaake veur. Ok ’t vaasmotief wör geregeld gebruukt.

Oatmöske is één van de oldste stadkes van Twente. Rond 800 noa Christus stun hier één van de eerste hölten karken van Twente. Vanoet ’t karkelijke steunpunt in Utrecht trokken Angelsaksische priesters ’t heidense Saksenland in um ’t geleuf te verkondigen. Dat har wisselend succes. Karel de Grote bracht doar verandering in. Vanof 772 begon disse katholieke, Frankische keuning met veldtochten um ’t Saksische gebied an zien riek toe te voegen. Zien eerste oorlogsdaad was ’t umhakken van de Irmensul, ’n belangriek Saksisch heiligdom met grote symbolische betekenis. De Irmensul was ’n grote, rechtopstaande boomstam dee volgens de Saksen de hele wereld ondersteunden. De Saksen reageerden met openlijk verzet en brandden de eerste hölten karken plat. Ze kozen ok nen hertog, nen legeraanvoerder dee in vredestied weer terugtrad. De eerste hertog van wie de naam bekend is, was Widukind, of Wittekind. Zien strategie van voortdurend verzet tegen Karel de Grote zorgden d’rveur dat hee tientallen joaren de belangriekste leider in ’t Saksische gebied bleef. Noadat Karel in 777 de Saksen verslagen har, reup e alle Saksische edelen bie mekaar op de rieksdag. Hee nam ze, met behoud van eur rechten, op in ’t Frankische riek. Mer Wittekind gaf zich nog nich gewonnen en vocht nog zeuven joar deur. In 785 zag e in dat de strijd verloren was en leut e zich dopen. Karel de Grote trad doarbie op as peetoom en de paus gaf ter ere van de doop ’n groot feestmaal. Wittekind wör de belangriekste leenheer van Karel de Grote in ’t Saksische gebied en moch de titel van hertog behouden. Met de doop van Wittekind kon de kerstening van de Saksen met nieje kracht deurzet worden. Utrecht en Münster kregen ’n bisschopszetel en d’r kwamen strenge wetten dee de overgang noar ’t christendom ofdwongen. Doden mochten voortan allent nog bie ’n karke begraven worden. Op ’t verbranden of begraven van doden volgens de heidense gebroeken stun de doodstraf. Dee straf gold ok veur ’t nich laten dopen van kinder. Oatmöske was ’n belangriek steunpunt bie de kerstening van de Saksen en groeiden oet tot één van de grootste parochies van Twente. Oaver Wittekind goat völle legendes. Zo zol e veur zien doop altied op ’n zwart strijdros reden hebben. Noa zien doop wör e allent nog op ’n wit peerd zeen. Dit witte ros is later opnomen in onder aandere ’t wapen van Twente.